PJWSTK
PJWSTK Warszawa Gdańsk Bytom PL EN RU

 

samorzad
biurokarier
absolwenci
inkubator
liceum
liceum plastyczne
acs
katedry
egzamin jlpt
centrum akredytacji
przetargi

Strona główna >> Wydarzenia

Po cichu

W Lizbonie właśnie ukazała się książka, "Po cichu" której współautorami są Abel Murcia, Hiszpan mieszkający w Krakowie, dyr. Instytutu Cervantesa i prof. Marian Nowiński, dziekan wydziału SNM PJWSTK

 

Więcej o „Po cichu”
PORTUGALSKO – HISZPAŃSKO - POLSKA KSIĄŻKA ARTYSTYCZNA


Jest piękna i nowatorska, do czytania, oglądania i dla wyobraźni. Ma intrygujące oblicza - portugalskie, hiszpańskie i polskie, aż dwie pierwsze okładki i 26 podwójnych stron. Intryguje formą artystyczną, budzi podziw i utrwala szacunek dla Autorów dzieła. Ma swój początek, ale nie ma końca i dlatego publikacja artystyczna robi wyjątkowe wrażenie.
Jose Carlos Dias otworzył kolekcję Almofariz (Możdzierz) w wydawnictwie Qual Albatroz  w Lizbonie. Pierwszy tom nowej kolekcji poświęcony jest sztuce. Syntezie sztuki. Czytelnicy i bibliofile otrzymali tom jako spotkanie drukowanej poezji i oryginalnego malarstwa. Nowa książka artystyczna (ISBN 978-989-95581-0-6) to rezultat kreatywnej współpracy Porto Ferreira i Centro Portuges de Serigrafia.
Tom „Em voz baixa” – „En voz baja” („Po cichu”) adresowany jest do czytelników hiszpańskiego i portugalskiego obszaru językowego. „Po cichu” to więcej niż  art.-book z siedmioma wierszami hiszpańskiego poety Abela Murcii z przekładem na portugalski. Tom wzbogacają cztery artystyczne serigrafie profesora Mariana Nowińskiego, lawowane indywidualnie winem Porto Dona Antónia Reserva.
Tom „Po cichu” jest nowoczesnym dziełem multimedialnym. Poezją trafia do wrażliwej wyobraźni. Niesie w sobie oryginalny design, sztukę przekładu poetyckiego, serigrafię i obraz z malaturą cenionym winem. To pierwsza książka artystyczna portugalsko-polsko-hiszpańska, która jest doskonałym przykładem dialogu kulturowego Hiszpanii, Portugalii i Polski oraz otwarcia współpracy artystyczno-edytorskiej Iberów i Słowian.


Abel Murcia (1961), poeta, nowelista, tłumacz, profesor hiszpańskiego jako języka obcego na uniwersytetach w Łodzi, Warszawie i Santander. Pokazuje w „Po cichu”  talent i wrażliwość poety. Abel Murcia był wcześniej znany jako tłumacz haseł w „Leksykonie o Polsce” na EXPO’92 w Sewilli oraz wyborny tłumacz dzieł Wisławy Szymborskiej, Tadeusza Różewicza i Ryszarda Kapuścińskiego. Jest dyrektorem Instytutu Cervantesa w Krakowie.


Marian Nowiński (1944) uprawia malarstwo, rysunek i plakat – rozwijając osiągnięcia polskiej szkoły plakatu. Jest profesorem i dziekanem wydziału Sztuki Nowych Mediów w Polsko Japońskiej Wyższej Szkole Technik Komputerowych w Warszawie i profesorem w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Tworzy i uczy. Wystawiał wielokrotnie w wielu krajach Europy, a częstym motywem przewodnim w jego malarstwie był Cervantes i wizerunki Don Kichota.

Nowa książka artystyczna wprowadza czytelnika w czar formy liter, pokazuje walory tuszu i enklawę nowego malarskiego narzędzia - Porto Ferreira Dona Antónia.

Portugalski wydawca nadał „Po cichu” duży rozgłos urządzając konferencje w Lizbonie i w Porto. Zaprezentowano polsko-hiszpański tandem artystyczny. Abel Murcia poezją rozbudza wyobraźnię a Marian Nowiński malarskimi inkluzjami nadał poezji czwarty wymiar - smakowitości.

Są tacy, którzy żałują że Johannes Gutenberg (1398-1468)  nie doczekał przyjemności obcowania z "Em voz baixa - En voz baja" ale zapewne portugalski Qual Albatros dotrze z nowym hiszpańsko-polskim utworem do muzeów z cywilizacją gutenbergowską.

Władysław Serwatowski

Krótki film o ksiązce można zobaczyć [tutaj].
 

Abel Murcia
 .
                    * * * * *
 
 Gromadzę skrzyneczki, szkatułki, pudełka
z mosiądzu, z drewna,
z kamienia, z laki, z bambusa
z liści palmowych, z papier-mâché,
z kartonu, tkaniny, plastyku.
 
Wypełniam je różnościami. Biletami do teatru,
do kina, biletami na metro, na autobus,
wizytówkami reklamowymi restauracji,
nieczytelnymi notatkami, które sam napisałem,
numerami komórek – bez imion i nazwisk,
jakby nie można było inaczej –
numerami telefonów stacjonarnych, adresami,
kodami PIN kogoś nieznanego,
kto ma mój charakter pisma i używa mojego pióra
z brązowym atramentem,
spinaczami, pinezkami, przylepnymi karteczkami, rachunkami za taksówki,
kartami parkingowymi, zakładkami,
które nigdy nie widziały książki i nigdy jej nie ujrzą,
kamykami o dziwnych kształtach,
kawałkami drewna, suchymi liśćmi,
kwiatami, też zasuszonymi,
monetami, banknotami
krajów, w których byłem
i krajów, w których nie byłem,
i tym wszystkim, co, jak sądzę,
w taki czy inny sposób
tworzy cząstkę mnie samego
nawet jeśli jest to niepojęte i niewytłumaczalne
dla na innych.
 
Początkowo
skrzyneczki zajmowały uprzywilejowane miejsce
na biurkach, regałach
i między meblami,
stopniowo jednak
znikały mi z oczu,
a razem z nimi pamięć o moim życiu,
co pozostaje skryte w ich wnętrzu.
Z czasem, kiedy przypadkiem
potykam się o którąś z nich,
ze zdumieniem odkrywam
w jej wnętrzu
ślady kogoś, kim byłem.
 
W takich wypadkach
nie mogę przestać myśleć,
jakie to szczęście,
że nigdy się nie zmieściłaś
w żadnej z moich skrzyneczek.
 
 
                       * * * *
 
Twoje włosy
twoje czoło
twoje wargi
twoja szyja
twoje piersi
twój brzuch
twój labirynt i wejście do otchłani
twoje uda
palce u twych nóg jeden za drugim
aż matematyka nabierze sensu
kiedy patrzy się z tego innego punktu
jesteś bardziej mną niż kiedykolwiek ja byłem.
 
 
                          NA STOLE
 
 Na stole kartka papieru
czeka, by nazwać cię jeszcze raz,
chyba jej nie wystarcza
twoja błąkająca się obecność wokół mnie
– od jakiej to kotki
nauczyłaś się unikania pieszczot?
Papier chce czegoś więcej.
Domaga się ciebie. Żąda.
Ta dziewiczość aż boli w naczyniach krwionośnych.
Jaki kolor może mieć twoje imię?
Biel papieru mnie paraliżuje.
Moja niewiedza również.
Wychodzę.
Gaszę światło.
Pozwól, że zamknę drzwi,
bo nie daj boże znajdziesz drogę.
 
 
 
                    LEKCJA ŻYCIA
 
 
Nauczyłem się dzielić twoją nieobecność
ze swym cieniem, dzielić pustkę,
którą zostawia nieistniejący dotyk twej dłoni
w mojej, milczenie twego głosu
po drugiej stronie linii telefonicznej, której nie ma,
to ślepe spojrzenie wszystkich przedmiotów,
co zajmują twoje miejsce.
 
Nauczyłem się nie być sobą aż tak bardzo,
aby stać się chociaż trochę tobą.
 
Boję się poczuć otoczony twoją nicością.
 
 Przełożył z hiszpańskiego Leszek Engelking
Tygiel Kultury, nr 10/12/2007



 
 
 

poczta dziekanat podania

 

 

kontakt

Adres
ul. Koszykowa 86,
02-008 Warszawa

tel. (+48) 022 58 44 500
fax. (+48) 022 58 44 501

e-mail: pjwstk@pjwstk.edu.pl

Skype: pjwstk_info

 

Biuro Rekrutacji
tel. (+48) 022 58 44 590

e-mail: rekrutacja@pjwstk.edu.pl

 

kontakty
dojazd
drukuj